یک شعر از احمدرضا احمدی

"تسلیم"

تسلیم

قرار است مردگان با ما
صبحانه بخورند
مگر از عمر ما چقدر مانده است
که باید تسلیم شویم
تسلیم بیماری
تسلیم چهار فصل
تسلیم کسانی که ادعای شرف و فداکاری
دارند
تسلیم این کتاب های فلسفی که شور زندگی را
آتش می زنند

و از خاکسترش مردمان کاخهای خیالی می سازند
تسلیم آوازخوانی که شصت سال
یک آواز تکراری را صبح ،عصر ،شب
می خواند
تسلیم این زنان ابله و چاق و ثروتمند که ادعا
دارند برای نجات هنر و هنرمند به دنیا آمده اند
در جلوی آسانسور می ایستم
مردگان با ظرفهای مربا و فنجان های
چای و کمی نمک و شکر و تکه ای نان
از آسانسور بیرون می آیند.

. 1، 1 .۱۳۹۳ .مجموعه شعر میوهها طعم تکراری دارند، چاپ دوم،تهران: نشر ثاث.

سکوت

نه طوفانی ست

که ویران کند

نه نسیمی

که نوازش کند

هرچه هست

سکوت است و حرمان و تنهایی.

کلمات

کلمات همچون ما

عمر محدودی دارند

کلمات چون ما

طاقت سرما و گرما ی

فراوان را ندارند

گاهی آن قدر

ناتوان میشوند

که فریاد میزنند

ما را دریابید

باید کلمات را

چون کودکان

دوست داشت.

. احمدی، احمدرضا. ۱۴۰۰ .آبشارهایی که بر خوابم فرو ریختند ،تهران: نشر چشمه.