یک شعر میتراییکی از سوفی یوسفی

طهران بوم نیرنگ ها

تهران بوی چرک و کثافت می دهد
بوی شاش و عرق شتر نجاستحوار؟!

و من نشسته بر پیچ مشیرالدوله
ذهنم را به گیتار و استرس اسپرسو
و جهان آزاد میسپارم:
در گفتمان فردایی
که ما به دیروز و دیروزی ها باخته بودیم!
[گنگ از معنا و
استیکرهایی که آسمان
"طنها"
یک حباب از تفکرشان بود؟!
□□□
و در پیروزه ی معماری ها
طهران پیر هلاکی بود بر تختی روان
با نقش بته جقه هایی در لفافه
که بر دستان پیرترین جوانان شهر
تشیع می شد
تا در این دوزخ مزدوج
به اتحاد جمهورهایش بپیوندد
و بهشت تصویر لالی بود
که بر توهم هیچ بومی نمی گنجید!

اینجا حجره ی مشترک چرچیل و استالین ا ست
وضحاک
پوزه ی سومش را به سمت اسکندر
کج کرده است؟!
و در نمایش آفرینش
با اتفاق همداستان هایشان از ابرترینِ تختگاهها
بر طبقات پایین دست
(تکرر ادرارشان را
مکررن تکرار) می نمایند؟!
-هی نازول؟!
جان این ریش! بیا و بخاطر اجاره بها تن فروشی کن!
اصلن وتن فروشی؟!
به کتاب ماکیاولیسم سوگند
شاید فرجی حاصل گردد!
مجاب کردن مجنون بامن
که ازبس دعا خوانده ام
زیر این آفتاب فرابنفش
بلال حبشی از تاجگاه منزلش
بر سیاهی روزگار مان می خندد!
طهران
خوان یغمای پیمانکاران فرنگ
طهران سبز! بنفش!سیاه از سیاست نیرنگ

و در این تیارت شهر
تنها "دختر لر"است
که اصالت اش را
با نام مُعظِم مشروطه
کارگردانان در فرم های "مخطلف"
آشنایی زادیی می کنند؟!

طهران
کفر شیطانی ست
که در گلوی خدا گیر کرده است؟!

سوفی یوسفی

Z7

جمعه : ۵/ مرداد/۱۴۰۳