شعر : هوشنگ چالنگی

هوشنگ چالنگی

با چشمانی
بالای دو گونه برآمد گفتی:
- نه
من از آن سال ها چیزی را به خاطر ندارم
جلد دبستان ثریا و
کودکانی پرهیاهو
کتاب ها و دفتر ها شان را
آسوده در کیف هایشان میگذاشتند
غافل از اینکه در کلاس های بالاتر
مسافر شهرهای خواهند شد
که در هیچ نقشه جغرافیایی
نشانی از آنان نتوان یافت!

با دو گونه ی برآمده گفتی:
-نه!
من از آن سال ها
فقط باغ ملی و
گچ پلنگ و 
آتش های زرتشتی 《بی بی یان 》را می شناسم 
و نفتی که شیراز ه ی تن نیاکانمان است
و حوریانی چند
که دیریست در باور خویش
مرا مثل مصلوب ساخته اند!

رامین یوسقی
۸۷